Καλογήρου Παναγιώτης (Τάκης 1)
ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ - ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ
Λίγα λόγια για εμένα
Γεννήθηκα Αθήνα..... Έχω ασχοληθεί με ΜΜΕ και είμαι ηλεκτρονικός. Στην ζωή μου οτι θέλησα το πέτυχα. Αυτό που δεν ήξερα ήταν το Χρηματιστήριο. Το πλήρωσα πανάκριβα. Ηταν το μόνο πράγμα που με έβαλε κάτω. Πείσμωσα τόσο, πού διέθεσα τόσες ώρες, όσες δεν διέθεσα για τίποτε άλλο για να το μάθω. Πιστεύω πως ήρθε η ώρα να μου ξεπληρώσει οτι μου πήρε και όχι μόνο.Εδώ και αρκετό καίρο, έχω συνεχώς καλύτερα αποτελέσματα. Θέλω να δείξω στον απλό επενδυτή οτι τίποτα δεν είναι τόσο απλό. Αν δεν καταστραφείς δεν μαθαίνεις. Μάθετε για να μήν είστε και εσείς τα επόμενα θύματα. Τις γνώσεις που αποκόμισα σας μεταφέρω απο εδώ. Αποτελούν τις προσωπικές μου εκτιμήσεις και εμπειρίες. Να ξέρετε οτι κανείς δεν ξέρει τα πάντα . Γηράσκω αεί διδασκόμενος.
ANALYTAKIS TV
Σύνδεσμοι


ΟΤΑΝ ΗΜΟΥΝ ΠΑΙΔΙ......
1558 αναγνώστες
Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου 2010
14:06

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1955-1985

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή:περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,
καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..


Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.


Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζανπλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64,99 τηλεοπτικά κανάλια,βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά
βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκείέφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τουςπάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε μεένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνονταςκουβέντα σε κάποιο chat room και
γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής

Σχόλια

15/09 16:21  Sukhoi
Ξεχασες το κυριοτερο φιλε Πανο ...
Τοτε τα ωραια εκεινα χρονια ειχαμε τις Δραχμαρες μας ... λιγες ταπεινες αλλα ΔΡΑΧΜΑΡΕΣ !
15/09 16:23  cell
15/09 17:00  Frixos
Η μάννα μου και η θεία μου γέννησαν 13 παιδιά κάνοντας η μία την μαμή της άλλης και για αντί για πιπίλα είχαμε λουκούμι με τούλι τυλιγμένο για να βυζαίνουμε μέχρι νάρθει η μάννα μας να μας βυζάξει κανονικά. ¨Οταν γυρνούσαμε από το σχολείο αλοίφαμε μία φέτα,(ζυμωμένο ψωμί και ψημένο στον φούρνο μία φορά την εβδομάδα),με λάδι και ζάχαρι και τρώγαμε γρήγορα για να πάμε στην αλάνα να παίξουμε.
Και ήμασταν χαρούμενοι και υγιείς

o tempora, o mores !
15/09 17:50  ...................
Frixos

Τη μου θυμισες...

Δεν υπαρχει συγκριση με το σημερα.
15/09 18:05  φιλος2
Μπραβο τακη ωραιο θεμα,και στον cell gia thn doyleia toy
15/09 20:06  Sceptic
Εντάξει..., εντάξει... και όταν ήμασταν εμείς παιδιά ακούγαμε τους πατεράδες μας να λένε ότι είμαστε «άψητοι» γιατί δεν «γνωρίσαμε κατοχή» και πιθανώς οι πατεράδες μας όταν ήταν μικροί να ακούγανε από τους δικούς τους ότι είναι τυχεροί που δεν γνώρισαν τους Τούρκους κλπ
Κάθε γενιά όταν «μεγαλώνει» και «ξεμακρύνει» από το «σήμερα» αρχίζει να αναπολεί τα «μεγαλεία» της κρατώντας συνήθως μια επικριτική στάση στους νεότερους.
Αν και ανήκω στους τυχερούς που γεννήθηκαν μεταξύ 1955 – 1985 και πραγματικά διαβάζοντας το καλογραμμένο αυτό άρθρο ένιωσα πραγματικά νοσταλγία θα ήθελα να σημειώσω πως ευθύνη κάθε γενιάς είναι να μένει «συγχρονισμένη» με το «σήμερα» και να μεταφέρει στις νέες γενιές ότι θεωρεί πολύτιμο (π.χ. αξίες και ιδανικά).
Η αξία και το ιδανικό της φιλίας μπορεί να είναι το ίδιο ισχυρό και στη δική μας «παλιά γειτονιά» και στις σημερινές ηλεκτρονικές κοινότητες.
Η αξία του παιχνιδιού, της αγάπης, της φιλίας κλπ δεν κρίνεται από το μέσο που εκφράζεται.
Αγαπητοί γεννηθέντες μεταξύ 1955 – 1985 «μείνετε σε επαφή» με τα νέα παιδιά.
Έτσι κι αλλιώς αυτά είναι το μέλλον
Δημήτρης
http://partoallios.capitalblogs.gr/listArticles.asp
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αναλύσεις καί σχόλια δεικτών - μετοχών.
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΜΟΥ BLOG
http://analytakis.blogspot.com/

ΠΡΟΣΟΧΗ !!!
ΛΟΓΩ ΕΣΚΕΜΜΕΝΗΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΩΝ ΑΠΟ ΤΟ CAPITAL, ΜΠΟΡEIΤΕ ΝΑ ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΤΗΛΕΣ

ΧΡΗΜΑΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΓΔ ΜΕΤΟΧΩΝ Σχολια Δεικτων Αναλυσεις



Από 22/11/13

Από 16/12/13
Flag Counter


[ Copy this | Start New | Full Size ]


Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις